วันก่อน ฉันไปปฐมนิเทศนักศึกษาปริญญาโทที่ลาดกระบัง
ฉันไปถึงก่อนเวลาเล็กน้อย จากบ้านฉันไปลาดกระบังไม่ลำบากมากนัก
(ขับรถออกมอเตอร์เวย์ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึง)
รปภ. ที่คณะมองหน้าฉันอย่างสงสัย พลางถามว่า ผมคุ้นๆ หน้าคุณที่ไหนนะ
ฉันตอบ ก็เคยเห็นตอนที่มาสอบและมาสัมภาษณ์ไง
ตอนนั้นฉันผมยาวกว่านี้
ฉันรับเอกสาร เข้าไปนั่งรอเวลา ที่นั่งแถวหลังๆ
บรรยากาศดูน่าเบื่อ ฉันพกสมุดบันทึกไปด้วย
พอได้นั่งฉันก็วาดรูป เริ่มเข้ากำหนดการปฐมนิเทศ ฉันก็วาดรูป
หูฟัง แต่มือจดจ่ออยู่กับปากกาและกระดาษเปล่าที่เริ่มมีเส้นลากเลื้อยรุงรังเต็มหน้า
ฉันมีความสุขกับความน่าเบื่อ
